De hoge Atlas

10 december 2016 - Outaaoui, Marokko

Die dikke jas die hebben we toch echt wel nodig gehad. Zondagochtend vanaf de kust met veel regen vertrokken richting de hoge Atlas en dus ook de kou tegemoet. Het is nog een lange rit van minimaal 500km maar eigenlijk met wat minder weer de beste dag om kilometers te maken. Onderweg stoppen we dan meestal nog wel ergens voor een lekker bakje Marokkaanse thee. We besluiten na een tijdje om een shortcut door de bergen te nemen en hopelijk op hoog niveau een afgelegen slaapplekje te vinden. Helaas door de regen en mist niets van de omgeving kunnen zien, daar neem je tenslotte deze route ook een beetje voor. Het was in ieder geval en flinke klim naar het eerstvolgende dorpje waar we zouden navragen of de doorgaande piste naar de top begaanbaar was of niet. Deze was door het slechte weer van afgelopen dagen afgesloten, beetje balen maar er zat niets anders op dan de afdaling van zo'n 48 km weer naar de doorlopende weg te nemen. Toen we zo'n 5 km verder waren, zagen we wat midden op de weg liggen. We dachten eerst een paar zakken want die zie je wel vaker, maar toen we dichterbij kwamen zagen we tot onze schrik dat er benen aan zaten en bij deze jongeman het schuim uit z'n mond zag komen. Verder niets. Jeetje, wat heftig! Gelijk gestopt en we dachten allebei dat hij dood lag te gaan. En wat doe je dan?? Als een gek terug naar het dorpje en hulp ingeschakeld. Het duurde even voordat er iemand met auto aankwam, wij hadden het gevoel dat wij ons er nog t meest druk over maakten. Meerdere taxi's waren al langs deze man gereden zonder te stoppen, echt bizar! De 3 mannen uit het dorpje zijn achter ons aan gereden en toen we weer bij de jongeman aankwamen zagen ze dat hij een epileptische aanval had. Wat verschrikkelijk om iemand zo te zien vechten tegen de pijn en dat ook nog op een natte, en koude weg. Hij reageerde gelukkig wel iets meer, en de ambulance was gebeld. Wij konden zelf niets meer doen, behalve dan onze deken af te staan tegen de kou en hopen dat hij het zal redden. Wij zijn verder afgedaald omdat het nog ver rijden was en het al bijna donker werd. Uiteindelijk na een tijdje pas een slaapplaats kunnen vinden maar door deze heftige ervaring niet zo best geslapen. Het beeld van die man blijft toch wel even op je netvlies hangen.
Volgende dag nog steeds mist en regen maar na een aantal kilometers kwam de zon erbij en in de verte de eerst besneeuwd toppen van de hoge Atlas. Wauw!! Hier gaan we even van genieten, op tijd stoppen dus. Eind van de dag begint het hier al aardig af te koelen, dikke jas kan al aan. En binnen brand het kacheltje, lekker knus in ons huisje, daar genieten we natuurlijk ook van.
Het plan was om de komende dagen de routes door de kloven te gaan rijden. Eerst de Dadeskloof, daarna de Todrah en onderweg zouden we wel bekijken welke piste we konden nemen om over te steken. Je moet toch altijd via de locals horen, welke pistes er wel of niet begaanbaar zijn. Wel hadden we van andere reizigers gehoord dat de kortste piste heel heftig is en vooral steil. Het werd dus ook deze piste, want de andere was afgesloten. Of dezelfde weg terug, wat ook geen straf zou zijn omdat deze overweldigend mooi is, maar dit is geen optie voor ons. De eerste 12 km van deze piste zijn we door de (droge) rivier gereden die vol ligt met keitjes, keien en hele grote keien. Dat wordt dus kruipend en slingerend omhoog naar de 2700 meter, daarna zou de piste beter zijn maar ook met paar leuke haarspeldbochten. We hebben uiteindelijk de hele dag over deze route gedaan maar niet onze truck bewijst voor de zoveelste keer dat hij voor geen gat te vangen is. Natuurlijk mede een goeie chauffeur en copiloot... :).
Wat een bijzonder mooi gedeelte van Marokko, de hoge Atlas met z'n adembenemende uitzichten, bizarre uitgesleten kloven, bergen, torenhoge rotswanden. Deze staan bekend als één van de hoogtepunten van Zuid Marokko. Elke keer laten we ons verrassen door de landschappen waar we doorheen rijden of blijven overnachten maar deze zullen we niet snel vergeten.
Na deze indrukwekkende dagen waren we ook toe aan even pas op de plaats, en er zal een keer gewassen moeten worden. Nu 2 nachtjes op een camping gestaan en het noodzakelijke geregeld. Het liefst staan we in de vrije natuur en daar staan we nu dus weer. De komende week gaan we op 't gemak iets noordelijks om daarna gezellig een paar dagen met de familie door te brengen. Daar kijken we ook erg naar uit.

Pa, ma en Christiaan.. Tot in Marrakesh!

9 Reacties

  1. Risjuh:
    10 december 2016
    Weer genoten van jullie verhaal! En heerlijk om jullie vandaag even gesproken en gezien te hebben. Groeten aan je ouders/broer, plezier met elkaar! Xxx
  2. Gerda:
    10 december 2016
    Weer leuk en spannend verhaal. Lekker warm aankleden maar. Zo zie je toch de verschillende temperaturen in dit land.
  3. Klazina:
    11 december 2016
    Kan me voorstellen dat dit wel een hele heftige ervaring is geweest,als je deze man op de weg ziet liggen.
    En leuk dat ik jullie weer even heb gezien en gesproken.
    LfsX
  4. Martha en Willem:
    11 december 2016
    Zo, wat een verhaal. Wat een landschap. Kei-goed gereden hoor, alle drie!!! Geniet straks ook van het samenzijn met Ma, Pa en Christiaan.
  5. Corina:
    11 december 2016
    Wat een belevenissen allemaal!!! Super om jullie zo te kunnen volgen en prachtige foto's!!! Geniet straks van het samenzijn met de familie!! Dikke knuffel xx
  6. Gerda:
    14 december 2016
    En weer mooie foto's. Boven aan ook een mooie.
  7. Karin:
    15 december 2016
    Hoi Nanne en Wilbert, super leuk om te lezen!
    Geniet ze en veel geluk!
    Groetjes Karin
  8. Pleun Molendijk:
    19 december 2016
    Heerlijk om een beetje met jullie mee te mogen genieten. Dat hakt er best in mensen in totale ontreddering te zien terwijl die Afrikaners daar zo ogenschijnlijk nonchalant mee om gaan. In 1981 gingen wij (mijn maat en ik) naar Tanzania bij mensen logeren die daar zaten voor ontwikkelingshulp. Bij Arabische vrienden van hun schrokken wij ons ook rot. Vonden we 3 bijna dode mensen onder een boom. Wij vroegen uiteraard hoe dat zat. Die hadden malaria. die mensen reageerden van ja! misschien moeten we er deze week nog één begraven maar misschien redden ze het alle 3 wel weer!
  9. Wout Strietman:
    25 december 2016
    Hoi Wilbert en Marianne, in Fes stonden we naast elkaar, deed nog een briefje achter je ruitenwisser.
    Mooie verhalen hoor en geniet er maar lekker van.
    Op mijn webje kun je nog een foto vinden van jullie tweetjes in Fes.
    Groet uit Abaynou, Wout.